دیوان اشعار - متفرقات
شمارهٔ ۱۲۳
صائب تبریزی
سخن بلند چو گردد به وحی مقرون است
اتاقه سر مصحف کلام موزون است
برات وعده می کهنگی نمی داند
که وعده می گلرنگ دعوی خون است