دیوان اشعار - متفرقات
شمارهٔ ۱۱۸
صائب تبریزی
دل آرمیده بود گفتگو چو هموارست
چمن صحیح بود تا نسیم بیمارست
ز سایه روی زمین را کبود می سازد
ز ناز بس که نهال قدش گرانبارست