دیوان اشعار - متفرقات
شمارهٔ ۱۱۲
صائب تبریزی
دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفت
گل به رغبت نتوان از کف درویش گرفت
کم خود گیر که انگشت نما می گردد
هر که چون ماه درین حلقه کم خویش گرفت