دیوان اشعار - متفرقات
شمارهٔ ۵۳
صائب تبریزی
سرشته اند به دیوانگی سرشت مرا
نمی توان به قلم داد خوب و زشت مرا
مرا به ریزش ابر بهار حاجت نیست
رگ بریده تاکی بس است کشت مرا