آی واژه - صائب تبریزی - دیوان اشعار

در پیری ارتکاب می ناب می کنی این صبح را تصور مهتاب می کنی

مویت سفید گشت و همان از شراب تلخ در شیر زندگانی خود آب می کنی

دل را برای جسم ز می می کنی خراب تعمیر دیر از گل محراب می کنی

از توبه حرف می زنی و باده می خوری بیدار می شوی و دگر خواب می کنی

در قلزمی که کشتی نوح است در خطر بالین ز گرد بالش گرداب می کنی

سررشته حیات به آخر رسید و تو پس پس سفر چو طفل رسن تاب می کنی

درمان شیب باده روشن نمی کند زخم کتان رفو چه به مهتاب می کنی؟

چون عقل و هوش و دین و دلت را شراب برد آهنگ این سفر به چه اسباب می کنی؟

موی سفید، مشرق صبح قیامت است وقت است توبه گر ز می ناب می کنی

از روی گرم دل به تو پرتو نمی رسد تا پشت خویش گرم به سنجاب می کنی

همت زراستان، گه افتادگی بجوی بالین ز راه ساز، اگر خواب می کنی

اول دل و زبان خود از توبه پاک کن صائب اگر نصیحت احباب می کنی

دیوان اشعار - غزلیات