آی واژه - صائب تبریزی - دیوان اشعار

ما تلخی جهان به رخ تازه می کشیم این زهر را زیاده ز اندازه می کشیم

محتاج اشک ما نبود آب و رنگ حسن از سادگی به چهره گل غازه می کشیم

آشفتگی است لازم جمعیت حواس بیجا ز چرخ منت شیرازه می کشیم

افسرده است مستی ما چون خمار ما ما جام را به تلخی خمیازه می کشیم

از گل هزار حلقه رنگین درین چمن در گوش عندلیب ز آوازه می کشیم

می سوزد از شفق نفس خونچکان ما تا همچو صبح یک نفس تازه می کشیم

بیشی کمی است شوق چو افتاد بی شمار دریا کشیم و باده به اندازه می کشیم

چون بلبل دراز نفس منت بهار صائب درین چمن پی آوازه می کشیم

دیوان اشعار - غزلیات