آی واژه - صائب تبریزی - دیوان اشعار

منم به نکهت خشکی ز بوستان قانع ز وصل گل به خس و خار آشیان قانع

درون خانه شکارش آماده است کسی که گشت به خمیازه چون کمان قانع

زبان دراز بود، هرکه همچو تیغ شود به خون ز نعمت الوان این جهان قانع

چرا طفیلی زاغ سیاه کاسه شود؟ کسی که همچو هما شد به استخوان قانع

به سیم ، دامن یوسف ز دست نتوان داد ازان جهان نتوان شد به این جهان قانع

همیشه بر لب بام خطر بود درخواب ز صدر هرکه نگردد به آستان قانع

ز آب خضر حیات ابد تمنا کن مشو ز تیغ شهادت به نیم جان قانع

شود خزینه اسرار سینه اش صائب کسی که شد به لب خامش ازبیان قانع

دیوان اشعار - غزلیات