آی واژه - صائب تبریزی - دیوان اشعار

چو غنچه نکهت خود از صبا دریغ مدار ز آشنا سخن آشنا دریغ مدار

شکستگان جهان را خوش است دل دادن دل شکسته ز زلف دوتا دریغ مدار

مکن مضایقه باآن نگار در کف خون ز دست وپای بلورین حنا دریغ مدار

به شکر این که ترا خون چو نافه مشک شده است نفس ز سینه مجروح ما دریغ مدار

ز رهروی که به دنبال کاروان ماند نوای خویش چو بانگ درا دریغ مدار

ز تلخکام، شکر بازداشتن ستم است ز هیچ تلخ زبانی دعا دریغ مدار

درین بساط کمالی چو عیب پوشی نیست ز دوستان لباسی، قبا دریغ مدار

ز تنگدستی اگر خرده ای نیفشانی گشاده رویی خود از گدا دریغ مدار

مباش کم ز نی خشک در جوانمردی اگر شکر نفشانی، نوا دریغ مدار

به میوه کام جهان چون نمی کنی شیرین چو سرو سایه ز هر بینوا دریغ مدار

زکات راستی از کجروان مگردان راه ز هیچ کور درین ره عصا دریغ مدار

شود حلاوت شکر دو مغز از بادام شکر ز طوطی شیرین نوا دریغ مدار

یکی هزار شود قطره چون به بحر رسد ز صاحبان نظر توتیا دریغ مدار

درین ریاض چو ابر بهار شو صائب ز خار قوت نشو و نما دریغ مدار

دیوان اشعار - غزلیات