آی واژه - صائب تبریزی - دیوان اشعار

ز مغز پوچ برون آرزو نمی آید که بوی باده برون از کدو نمی آید

چرا ز پا ننشینند غافلان حریص ز پای خفته اگر جستجو نمی آید

بغیر اشک که شوید ز دل غبار ملال دگر ز هیچ کس این شستشو نمی آید

سری که داغ جنون برگرفت از خاکش چو آفتاب به افسر فرونمی آید

فغان که شبنم ما با کمند جذبه مهر برون ز دایره رنگ وبو نمی آید

صفای طلعت دل در گداز تن بسته است ز آب آینه این شستشونمی آید

سری که ره به گریبان فکر رنگین برد به سیر گلشن جنت فرونمی آید

بغیر میکشی از کارها دگر کاری ز دست کوته من چون سبو نمی آید

فتاد راه کدام آفتاب رو به چمن که رنگ رفته گلها به رو نمی آید

ز عجز نیست ز قحط سخن شناسان است ز من چو طوطی اگر گفتگو نمی آید

بشوی دست ز جان در حریم عشق درآی که کس به طوف حرم بی وضو نمی آید

ز آفتاب نظر آب داده ام صائب به چشم من مه ناشسته رو نمی آید

دیوان اشعار - غزلیات