آی واژه - صائب تبریزی - دیوان اشعار

ز زخم تیغ زبان هوش من بلندی یافت ز نیش، چاشنی نوش من بلندی یافت

نفس به سینه صبح سخن گره شده بود چو مشرق این علم از دوش من بلندی یافت

ز عشق آتشی افتاد در وجود مرا که سقف نه فلک از جوش من بلندی یافت

درین ریاض من آن قمریم که قامت سرو ز تنگ گیری آغوش من بلندی یافت

به شیشه خانه افلاک می زند خود را چنین که خشت خم از جوش من بلندی یافت

مرا ز دیده بندگان مکن بیرون که حلقه فلک از گوش من بلندی یافت

ز خواب بیخبران گشت چشم من بیدار ز مستی دگران هوش من بلندی یافت

هزار عقده دل چون نسیم صبح گشود دمی که از لب خاموش من بلندی یافت

نبود هوش مرا تا خبر ز خویشم بود ز فیض بیخبری هوش من بلندی یافت

یکی هزار شد از بند، عشق پنهانم ز کاوش آتش خس پوش من بلندی یافت

ز هر زمین که غباری بلند شد صائب به قصد آینه هوش من بلندی یافت

دیوان اشعار - غزلیات