آی واژه - صائب تبریزی - دیوان اشعار

قماش چهره یار از بهار معلوم است که روی کار، هم از پشت کار معلوم است

ز جسم خاکی ما شور عشق بتوان دید نفس کشیدن بحر از کنار معلوم است

ز نبض موج توان یافت حال دریا را غم من از مژه اشکبار معلوم است

ز تیغ وعده خلافی به خون نشاندن من ز خاک رهگذر انتظار معلوم است

ز سایه پر و بال هما که در گذرست زوال دولت ناپایدار معلوم است

اگر چه گریه فرو می خورد، ز روی صدف طراوت گهر آبدار معلوم است

ز سایه تو سر من به آفتاب رسید وگرنه قدر من خاکسار معلوم است

ز سادگی است درین خاکدان اقامت ما وگرنه حاصل این شوره زار معلوم است

ز روزگار جوانی تمتعی بردار سبک رکابی باد بهار معلوم است

برو طبیب، که جان دادن من از غم دوست ز رنگ باختن غمگسار معلوم است

ز آه و ناله توان یافت سوز هر دل را عیار شعله زدود و شرار معلوم است

برون میار دل روشن از بغل صائب رواج آینه در زنگبار معلوم است

دیوان اشعار - غزلیات