آی واژه - صائب تبریزی - دیوان اشعار

ز شرم در حرم وصل جان محرم سوخت فغان که تشنه ما در کنار زمزم سوخت

گذشت پرتو روی تو بر بساط چمن عقیق لاله و گل در دهان شبنم سوخت

بس است سوختن خارزار تهمت را به نور چهره چراغی که شرم مریم سوخت

ز حد گذشت چو باران، ز برق کمتر نیست بهار و باغ من از گریه دمادم سوخت

ز چرب نرمی بدباطنان ز راه مرو که داغهای من از چشم نرم مرهم سوخت

ز انقلاب جهان زینهار امن مباش که شمع سور مکرر برای ماتم سوخت

دل گرفته ما را به حال خود بگذار که در گشودن این غنچه صبح را دم سوخت

ز چشم خیره تردامنان مشو ایمن که گل به آتش سوزان ز چشم شبنم سوخت

همان ز خنده بیجا به مرگ خویش نشست اگر چه برق فنا خانمان عالم سوخت

همان چراغ مرا نیست روشنی صائب اگر چه از نفس گرم من دو عالم سوخت

دیوان اشعار - غزلیات