آی واژه - صائب تبریزی - دیوان اشعار

هر که از اهل جهان گوشه عزلت نگرفت رفت از دست و رگ خواب فراغت نگرفت

وحشت روی زمین زیر زمین خواهد یافت هر که در روی زمین خوی به وحدت نگرفت

آمد انگاره و انگاره از این عالم رفت هر که اندام ز سوهان نصیحت نگرفت

رفت بر باد فنا عمر گرامی افسوس پیش این شمع کسی دست حمایت نگرفت

هر که در مجلس می گریه مستانه نکرد خون دل خورد و گلاب از گل صحبت نگرفت

فقر مشاطه جو دست که دست از زر و سیم تا نگردید تهی، دامن شهرت نگرفت

آفت زندگی و راحت مردن را دید خضر از تشنه لبان آب ز خست نگرفت

صائب این با که توان گفت که با چندین درد خبر از ما یکی از اهل مروت نگرفت

دیوان اشعار - غزلیات