آی واژه - صادق سرمد - اشعار

آئین ما به قاعدۀ نوع پروری‏ آزادی و برادری است و برابری

معمار کائنات چو گیتی بنا نهاد زد گونیا به قاعدۀ نوع پروری

بر پایه«مثلث رحمت»نهاد پی‏ حریت و تساوی و اصل برادری

پرگار زد«مهندس اعظم»به نقش کون‏ کز دایره برون نرود حکم داوری

ارسال داشت از پی بیداری بشر پیک رسل به رسم بشیری و منذری

از آدم نخستین تا خاتم رسل‏ افراشتند پرچم ارشاد و رهبری

از معبد سلیمان تا مسجد الحرام‏ شد خانۀ خدای، علی رغم بتگری

«المومنون اخوه» فرو خواند بر بشر خیر رسل که ختم بدوشد پیمبری

بار دگر به خیر بشر زد صلای صلح ‏ کاصل بقاست صلح به زعم ستمگری

شد بارور نهال عدالت به آب علم‏ کامروز میتوانی از آن شاخ بر خوری

برچیده شد بساط ستم از بسیط خاک‏ شد روز بسط معدلت و دادگستری

خورشید معرفت که ز مشرق طلوع کرد در غرب شد فروز پس چرخ چنبری

این خود گواه صادق صبح قیامت است‏ کز باختر طلوع کند مهر خاوری

امروز مجمع بشریت، حق بشر اعلام می کند به صلای مبشری

امروز کاهل عالم یکی خانواده‏اند کس را اجازه نیست به تحقیر دیگری

امروز کاختلاف نژاد و عقیده نیست‏ نه ننگ فقر هست و نه فخر توانگری

امروز«حکم قانون»حامی حق بود و امروز نیست حاجت عصیان و خودسری

امروز می‏نهند پی از صلح پایدار کافتد ز پایه کاخ زر و زور و قلدری

امروز سازمان بشر را ز مرد و زن‏ مهر برادری بود و لطف خواهری

در سازمان ما که مقام فضیلت است‏ جز دانش و هنر نبود شرط برتری

در سازمان ما که ملل متحد شدند بنیاد کار ماست به یاری و یاوری

این جا به جز ارادۀ مردم اراده نیست‏ کاصل حکومت این بود و رسم سروری

این جا نظام جامعه محکوم فرد نیست‏ کاین جا مجاز نیست غرور و سبکسری

این جا سخن ز رنگ سیاه و سپید نیست‏ تا تو ز سرخ روئی خود شاهد آوری

این جا ز هر دیار که هستی ترا دهند آزادی عقیده و فکر و سخنوری

این جا به هر کسی برسد آنچه حق اوست‏ تا حق دیگران نبرد کس به جابری

این جا برفت و آمد کس گیر و دار نیست ‏ چونانکه آمدی بتوانی که بگذری

این جا برای مادر و کودک فراهم است ‏ هم عیش کودکانه و هم مهر مادری

این جا گواه وحدت ما عین کثرت است‏ بر جمع ما پدیده وحدت چو بنگری

این جا نظر به سنت و آداب ملی است‏ تا سر ز سر وحدت عالم به در بری

این جا سخن ز بندگی و بردگی خطاست‏ کآزاده‏ایم و زنده به آزاد پروری

امروز هیچکس ندهد تن به جور و جبر کامروز تو بزندگی خود مخیری

امروز نام«روز حقوق بشر»گرفت ‏ تا خود بشر رسد به حقوق مقرری

امروز را به مردم عالم درود گفت سرمد که شد سرآمد دوران به شاعری