مواعظ - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۲
سعدی
تنها ز همه خلق و نهان می گریم
چشم از غم دل به آسمان می گریم
طفل از پی مرغ رفته چون گریه کند
بر عمر گذشته همچنان می گریم