مواعظ - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۱
سعدی
عنقا بشد و فر هماییش بماند
زیبندهٔ تخت پادشاییش بماند
گر مه بگرفت صبح صادق بدمید
ور شمع برفت روشناییش بماند