مواعظ - مفردات

این بیت‌ها به نقد رفتار ناپایدار انسان در برابر پروردگار می‌پردازد. زمانی که آدمی در رنج و دشواری گرفتار است، با اضطرار به درگاه خداوند روی می‌آورد، اما همین که به سلامت و رفاه می‌رسد، ناسپاس شده و از مسیر بندگی و طاعت فاصله می‌گیرد.

در حقیقت، شاعر این رفتار متزلزل را به تصویر می‌کشد تا نشان دهد ایمان واقعی نباید به شرایط بیرونی و رفاه دنیوی وابسته باشد و بندگی در خوشی و ناخوشی، نشان‌دهنده ارادت حقیقی است.