مواعظ - مفردات

این ابیات بر این نکته تأکید دارند که تلاش و توانمندی فردی انسان به تنهایی برای دستیابی به اهداف متعالی و کمال کافی نیست. در واقع، شاعر اذعان می‌دارد که هر موفقیتی در زندگی و سلوک، نیازمند تابش نورِ هدایت و رحمت الهی است که مسیرِ تاریک و دشوار پیشِ روی انسان را روشن می‌سازد.

مضمون کلی این سروده، تبیینِ جایگاهِ توکل و نیازِ همیشگی انسان به لطف و عنایت پروردگار است؛ چرا که بدونِ استعانت از ذاتِ باری‌تعالی، پیمودنِ راهِ کمال برای آدمی ناممکن است.