مواعظ - مفردات

این کلام کوتاه و پرمعنا، به نقد صریحِ صفتِ ناپسندِ طمع و خودخواهی می‌پردازد. شاعر معتقد است آن‌گاه که آدمی تمامِ حواس و توانِ خود را صرفِ تأمینِ سودِ شخصی و مال‌اندوزی کند، به تدریج پیوندِ عاطفی و اخلاقی‌اش با دیگران گسسته می‌شود.

در واقع، چنین فردی با اسیر شدن در بندِ آز و نیازهای درونیِ خود، دیگر مجالی برای خیرخواهی و خدمت به خلق باقی نمی‌گذارد و انسانیتِ خویش را در انحصارِ منافعِ مادیِ خود قرار می‌دهد.