مواعظ - مفردات

این بیت به یکی از ویژگی‌های بنیادین و همیشگی سرشت انسان، یعنی «آز و طمع بی‌پایان» اشاره دارد. شاعر با استفاده از تمثیل‌هایی از تغییرات شگفت‌آور و تبدیلِ مواد کم‌ارزش به کالاهای گران‌بها، نشان می‌دهد که حتی اگر ثروت و مکنت جهان به بی‌نهایت برسد، باز هم گرسنگی سیری‌ناپذیرِ چشمِ انسان فروکش نخواهد کرد.

پیام اخلاقی این سخن، دعوت به قناعت و شناختِ محدودیت‌های درونی بشر است. در واقع، شاعر هشدار می‌دهد که تلاش برای پر کردن ظرفیتِ آزمندیِ انسان، بیهوده است؛ چرا که تنها «خاکِ گور» است که می‌تواند این چشمِ طمع‌کار را پر کند و به آن آرامش ببخشد.