مواعظ - مفردات

این سروده بر ضرورتِ فعالیتِ سازنده و پرهیز از مصرفِ منفعلانهٔ دارایی‌ها تأکید دارد. شاعر با بیانی تمثیلی گوشزد می‌کند که تکیه بر داشته‌های بدون بازده، نه تنها راهگشا نیست، بلکه سرانجامی جز تباهی و زوال ندارد.

این فضا مخاطب را به پویایی و خروج از دایرهٔ بسته‌ای که تنها به مصرفِ خویشتن می‌انجامد، دعوت می‌کند. نگاهِ حکیمانهٔ شاعر، به ما می‌آموزد که برای دوام و بقا، باید به دنبالِ افزودن و تولیدِ ثمر بود، نه آنکه صرفاً به آنچه موجود است و رو به اتمام است، اکتفا کرد.