مواعظ - مفردات

این بیت بر اهمیت والای ادب و تربیت اخلاقی در مقایسه با صرفِ وجودِ نسل تأکید دارد. شاعر با بهره‌گیری از قولی حکیمانه، یادآور می‌شود که بر جای گذاشتن نسلی که فاقد اخلاق و ادب باشد، نه تنها مایه افتخار نیست، بلکه فقدان فرزند بر داشتن فرزندی نااهل و بی‌ادب برتری دارد.

درونمایه اصلی این سروده، تقدم کیفیتِ تربیتی بر کمیتِ نسلی است. شاعر معتقد است که تبار و نسل، زمانی ارزشمند است که با ادب و کمال همراه باشد و در غیر این صورت، قطع شدن رشته نسل، بهتر از رواج بدرفتاری و بی‌ادبی در میان زادگان است.