مواعظ - مثنویات

آن کس که عهد و پیمانش سست است و اندیشه‌ای آلوده دارد، سزاوار نیست که با دست‌اندازی به دارایی و دسترنج فقیران، شکم خود را سیر کند.

خوردنِ لقمه‌ای که از راه ظلم و پایمال کردن حقوق مردم به دست بیاید، همچون بلعیدنِ زهر و نیش عقرب است برای آن کسی که در پیِ آسایشِ خود در میان رنج و مصیبت دیگران است.

آیا خرد و انصاف اجازه می‌دهد که زورمندی بر فرد ناتوانی ستم روا دارد؟ هرگز! همان‌گونه که کبوتر با آن ابهت، هرگز دانه را از دهان مورچه نمی‌رباید.

اگر پرنده افسانه‌ای عنقا از شدت بی‌پناهی و فقر هم جان به لب شود، هرگز به خود اجازه نمی‌دهد که طعمه را از چنگ گنجشکانِ کوچک و ناتوان بیرون بکشد.