مواعظ - مثنویات

این ابیات به تبیین مفهوم ماندگاری و استمرارِ حیاتِ معنوی می‌پردازد. شاعر با بهره‌گیری از تمثیل، تأکید می‌کند که مرگِ فیزیکی به معنای پایانِ مطلقِ وجود نیست؛ چرا که نیک‌نامی و آثارِ به‌جامانده از انسان، همچون جانشینی شایسته، یاد و خاطره‌ی او را زنده نگه می‌دارند.

در بخش دوم، از تصویرسازیِ چراغ و شمع استفاده شده تا نشان دهد که چگونه فقدان یک فرد در یک جمع، به شرطِ وجودِ روشنایی‌های دیگر یا تداومِ اندیشه‌ی او، باعثِ افول و خاموشیِ مسیر نمی‌شود و آن جمع همچنان از فروغِ آن میراث بهره‌مند خواهند بود.