مواعظ - قطعات

این ابیات با نگاهی عرفانی و توحیدی، خداوند را به عنوان آفریننده‌ای هنرمند و بی‌همتا ستایش می‌کنند که تمام هستی را با نظم و زیبایی تمام نقش زده است. شاعر با تکیه بر مفهوم رزاقیت خداوند، نشان می‌دهد که هر موجودی، از پرندگان گرفته تا ضعیف‌ترین مخلوقات، از لطف و تدبیر او بهره‌مند هستند و ابزار بقایشان توسط او فراهم شده است.

فحوای کلام بر این باور استوار است که نظام خلقت بر پایه‌ی عدل و لطفِ عامِ پروردگار استوار است و هیچ موجودی، هرچند خُرد و ناچیز، از دایره‌ی توجه و تدبیر الهی بیرون نیست.