مواعظ - قطعات
شمارهٔ ۱۲۲
سعدی
نه آدمیست که در خرمی و مجموعی
به خستگان پراکنده بر نبخشاید
گلیم خویش برآرد سیه گلیم از آب
وگر گلیم رفیق آب می برد شاید