مواعظ - قطعات

این دو بیت با نگاهی استعاری به تقابل میان جوانی و پیری می‌پردازد. شاعر در فضایی لطیف، تجربه زیسته و اندوهِ برخاسته از گذر عمر را به بارش باران و برف تشبیه کرده و می‌پرسد چرا چشمان جوانان، که هنوز برفِ پیری بر بامِ سرشان ننشسته، از اشکِ غم خالی است.

در این سروده، گذشتِ عمر و سپیدی مو، به نشستنِ برف بر بام خانه تشبیه شده است؛ همان‌طور که برف با آب شدن، از سقف خانه می‌چکد، اشک نیز از چشمان کسی می‌چکد که عمرش به پیری رسیده و سختی‌های روزگار را تجربه کرده است.