مواعظ - قطعات

در این ابیات، شاعر بر این نکته تأکید دارد که فضیلت و گوهر انسانیت در توانایی‌های جسمانی و قدرت ظاهری نهفته نیست، بلکه معیار واقعی انسان بودن، داشتن صفات اخلاقی والا، مروت و کمالات معنوی است. از دیدگاه شاعر، کسی که تنها به قدرت بدنی خود می‌بالد اما از عطوفت و انسانیت بی‌بهره است، در شمار آدمیان قرار نمی‌گیرد.

همچنین شاعر با تکیه بر سرشت انسان که از خاک آفریده شده است، فروتنی و تواضع را لازمه‌ی اصلی انسانیت می‌داند و هشدار می‌دهد که بدون این صفات نیکو، انسان از حقیقتِ وجودیِ خویش فاصله گرفته و از دایره‌ی آدمیت خارج است.