گلستان - باب هشتم در آداب صحبت

سعدی

بخش ۹۰

سعدی
حق جل و علا می بیند و می پوشد و همسایه نمی بیند و می خروشد
عوذ بالله اگر خلق غیب دان بودی کسی به حال خود از دست کس نیاسودی
دو نان نخورند و گوش دارند گویند امید به که خورده

درک و برداشت

هوش مصنوعی

درون‌مایه و پیام

این متن با نگاهی اخلاقی و عرفانی، بر صفتِ ستّاریت (پوشانندگی) خداوند در برابرِ کنجکاوی و بدخواهیِ انسان‌ها تاکید می‌کند. فضای کلی متن، دعوت به خویشتن‌داری و پرهیز از قضاوت و سرک‌کشی در زندگی دیگران است.

مضمونِ اصلی، ستایشِ پرده‌پوشیِ الهی است که اگر نبود، حیاتِ اجتماعیِ انسان‌ها در زیر بارِ سنگینِ رسوایی‌ها و قضاوت‌های بی‌پایانِ یکدیگر از هم می‌پاشید. در نهایت، متن بر این حقیقت استوار است که جهلِ انسان‌ها نسبت به اسرارِ یکدیگر، نعمتی است که زمینه‌سازِ آرامشِ عمومی می‌گردد.

معنای روان

حق جل و علا می بیند و می پوشد و همسایه نمی بیند و می خروشد

خداوندِ بلندمرتبه، گناهان و خطاهای بندگان را مشاهده می‌کند اما آن‌ها را پنهان می‌سازد؛ در حالی که همسایه با اینکه از حقیقتِ ماجرا بی‌خبر است، با فریاد و جنجالِ بی‌مورد، آبروی دیگران را به خطر می‌اندازد.

نکته ادبی: عبارت 'حق جل و علا' به معنای خداوندِ بزرگ و متعالی است. تضاد میان 'می‌پوشد' (نمادِ رحمت و پرده‌پوشی الهی) و 'می‌خروشد' (نمادِ جهل و رسواگریِ انسانی) برجستگیِ معناییِ متن را دوچندان کرده است.

عوذ بالله اگر خلق غیب دان بودی کسی به حال خود از دست کس نیاسودی

پناه بر خدا از آن روزی که مردم قدرتِ خواندنِ ذهن و آگاهی از اسرارِ پنهانِ یکدیگر را می‌داشتند؛ چرا که در آن صورت، هیچ‌کس از دستِ دخالت‌ها، کینه‌ها و قضاوت‌های دیگران لحظه‌ای روی آسایش و آرامش را نمی‌دید.

نکته ادبی: این بیت یکی از حکمت‌های مشهور است که بر ضرورتِ 'جهلِ‌مقدس' (ندانستنِ احوالِ پنهانِ یکدیگر) برای بقای صلحِ اجتماعی تأکید می‌کند. واژه 'غیب‌دان' به معنای کسی است که به اسرارِ ناگفته آگاه است.

دو نان نخورند و گوش دارند گویند امید به که خورده

کسانی که خود نانِ‌شبی برای خوردن ندارند (کنایه از بی‌بضاعتی و فقر)، اما سراپا گوش هستند و با دخالت در زندگی دیگران، مدام از امیدها و دارایی‌های آنان پرس‌وجو می‌کنند.

نکته ادبی: عبارت 'دو نان نخورند' کنایه‌ای‌ست از فقر و نداری. تضادِ معنایی بینِ ناتوانیِ این افراد و کنجکاویِ بیش از حدشان در امور دیگران، ماهیتِ فضولی و حسادتِ انسان‌های تهی‌دستِِ بدخواه را به تصویر کشیده است.

آرایه‌های ادبی

تضاد (طباق) می‌پوشد و می خروشد

تقابلِ میانِ صفتِ ستاریتِ خداوند و صفتِ رسواگریِ انسان که بر تفاوتِ عمقِ دیدگاهِ خالق و مخلوق دلالت دارد.

کنایه غیب دان

کنایه از قدرتِ آگاهی از اسرارِ درونی و باطنِ افراد که در اینجا به عنوانِ عاملی برای سلبِ آسایش ذکر شده است.

کنایه دو نان نخوردن

کنایه‌ای از فقر و نداشتنِ جایگاهِ اجتماعی که با تضادِ 'گوش داشتن' (فضولی کردن) برای نمایشِ حماقتِ شخص به کار رفته است.