گلستان - باب هشتم در آداب صحبت

سعدی

بخش ۸۳

سعدی
ارادت بی چون یکی را از تخت شاهی فرو آرد و دیگری را در شکم ماهی نکو دارد
وقتیست خوش آن را که بود ذکر تو مونس ور خود بود اندر شکم حوت چو یونس

درک و برداشت

هوش مصنوعی

درون‌مایه و پیام

این دو متن به قدرت لایزال و اراده مطلق پروردگار اشاره دارند که فارغ از محاسبات انسانی، سرنوشت بندگان را رقم می‌زند. نویسنده بر این باور است که در بندِ تقدیرِ الهی، رفاه و سلطنت دنیوی ملاک حقیقی خوشبختی نیست، بلکه آنچه به انسان آرامش می‌بخشد، انسی است که جان او با یاد حق یافته است.

مضمون محوری این کلام، دعوت به تسلیم در برابر حکمت خداوند و یافتن پناهگاهِ امنِ درونی در یاد اوست. حتی در سخت‌ترین شرایط، همانند تنگنای شکم ماهی، یاد خدا چنان وسعتی به جان می‌بخشد که فرد احساس تنهایی یا هراس نخواهد کرد و در عینِ محنت، در آرامش به سر می‌برد.

معنای روان

ارادت بی چون یکی را از تخت شاهی فرو آرد و دیگری را در شکم ماهی نکو دارد

خواست و اراده‌ی بی‌چون و چرای پروردگار چنان است که فردی را از اوج قدرت و تخت پادشاهی به زیر می‌کشد و دیگری را در نهایت درماندگی، در شکم ماهی به سلامت حفظ می‌کند.

نکته ادبی: ارادت بی چون کنایه از اراده و مشیتِ بی‌استثنا و مطلقِ خداوند است که کسی را یارای پرسش از چرایی آن نیست.

وقتیست خوش آن را که بود ذکر تو مونس ور خود بود اندر شکم حوت چو یونس

آن کس زمانش به خوشی سپری می‌شود که یاد خداوند همدم و مونسِ جانش باشد؛ حتی اگر همچون حضرت یونس در شرایطی بسیار سخت و ناگوار، مانند شکم ماهی، گرفتار شده باشد.

نکته ادبی: حوت واژه‌ای عربی به معنای ماهی بزرگ یا نهنگ است که در اینجا به طور مستقیم به داستان قرآنی یونس پیامبر اشاره دارد.

آرایه‌های ادبی

تلمیح شکم ماهی / شکم حوت

اشاره به داستان حضرت یونس (ع) و در ماندن او در شکم ماهی که نمادی از سختی و بلاست.

تضاد تخت شاهی / شکم ماهی

تقابل میان اوج قدرت دنیوی و حضیض ذلت و گرفتاری برای نشان دادن قدرت بی‌حد خداوند در تغییر احوال انسان‌ها.