گلستان - باب هشتم در آداب صحبت

این کلامِ پندآموز، بر جایگاه حیاتی و بازگشت‌ناپذیرِ «اعتبار» در شخصیتِ فردی و اجتماعی تأکید دارد. شاعر هشدار می‌دهد که دروغ‌گویی، نه‌تنها اعتمادِ دیگران را سلب می‌کند، بلکه چنان وجهه‌ی فرد را تخریب می‌سازد که حقیقتِ کلامِ او نیز دیگر نزدِ مردمان بی‌پناه و بی‌اثر می‌ماند.

در واقع، این بیت به ما می‌آموزد که «اعتبار»، سرمایه‌ای است که به دشواری به دست می‌آید اما در اثرِ لغزش‌هایی همچون دروغ، به‌سرعت فرو می‌ریزد. هنگامی که کسی به دروغ‌گویی مشهور شد، دیگر هیچ راهی برای اثباتِ راستیِ خود نخواهد داشت، چرا که گوش‌های شنونده از پیش بر روی حقیقتِ سخنانِ او بسته شده است.