گلستان - باب هشتم در آداب صحبت

خشم گرفتنِ بیش از حد، موجب ترس و بیزاری می‌شود و مهربانی کردن در زمان نامناسب نیز هیبت و احترام تو را از بین می‌برد. پس در رفتار خود چنان حد تعادلی را نگه دار که نه آن‌قدر تندخو باشی که دیگران از تو دلسرد شوند و نه آن‌قدر نرم‌خو که مردم بر تو گستاخ شوند و حد خود را نگه ندارند.

در رفتار اجتماعی، آمیزه‌ای از سخت‌گیری و مهربانی بهترین روش است؛ همان‌طور که یک پزشک یا حجامت‌گر، هم باید با تیغ جراحی (خشم و قاطعیت) بیماری را درمان کند و هم با مرهم (لطف و مهر)، زخم را تسکین دهد.

انسان نباید خود را بیش از حد بزرگ بشمارد و به غرور دچار شود، و در عین حال نباید آن‌قدر فروتنی کند که یکباره تن به خواری و ذلت دهد و عزت نفس خود را از بین ببرد.

او گفت: نیکی کن اما نه آن‌قدر بی‌دریغ که گرگِ تیزدندان (نماد افراد طمع‌کار و بدذات) گستاخ شود و به واسطه مهربانیِ بیش از حدِ تو، به تو آسیب برساند.