گلستان - باب هفتم در تأثیر تربیت

فرزندِ مردی ثروتمند را دیدم که بر سرِ قبر پدرش نشسته بود و با فرزندِ یک درویشِ فقیر بحث می‌کرد. فرزندِ توانگر می‌گفت: صندوقِ قبر پدر من از سنگِ گران‌قیمت است و سنگ‌نوشته‌اش رنگین و نفیس است و با سنگ مرمر فرش شده و سنگ‌های فیروزه در آن به کار رفته است؛ اما در قبرِ پدرِ تو چه چیزی است؟ جز دو خشتِ ساده که روی هم گذاشته شده و مقداری خاک که بر آن پاشیده‌اند، چیز دیگری نیست. فرزندِ درویش این سخن را شنید و گفت: تا پدرِ تو بخواهد در زیرِ آن سنگ‌های گران‌قیمت و سنگین تکانی به خود بدهد و برخیزد، پدرِ من به بهشت رسیده است.

الاغی که بارِ کمتری بر پشتش قرار می‌دهند، بی‌تردید با راحتی و سرعت بیشتری حرکت می‌کند.

مردِ فقیر که در طولِ زندگی رنجِ تنگدستی و فقر را تحمل کرده است، هنگامِ مرگ با خیالی آسوده و باری سبک، این جهان را ترک می‌کند.

در هر حال، اسیری که از قید و بند آزاد می‌شود، وضعیتش بهتر است از پادشاهی که در بندِ هوس‌ها و دلبستگی‌های دنیوی گرفتار می‌شود.