گلستان - باب ششم در ضعف و پیری

جوان بسیار چالاک، مهربان، خوش‌خنده و خوش‌سخنی بود که در جمع ما حضور داشت. دلی بی‌غم داشت و همیشه لبخند بر لبش بود. مدتی گذشت و او را ندیدم. وقتی دوباره او را دیدم، زن و فرزند داشت و نشاط جوانی در او مرده و شور و اشتیاقش فروکش کرده بود. از او پرسیدم چه خبر و حال و روزت چگونه است؟ پاسخ داد از وقتی مسئولیت فرزندان را پذیرفتم، دیگر رفتار کودکانه و بی‌خیالیِ دوران جوانی را کنار گذاشته‌ام.

هنگامی که به سن پیری رسیدی، رفتارهای دوران کودکی و بی‌خیالی را کنار بگذار و شیطنت و شوخ‌طبعی را برای جوانان واگذار.

از فرد پیر انتظار شادی و شور و حال دوران نوجوانی را نداشته باش، چرا که عمرِ رفته مانند آبی است که از جوی عبور کرده و دیگر به سرچشمه باز نمی‌گردد.

دوران جوانی از دست من رفت. افسوس و صد افسوس بر آن روزهایی که دلم را روشن و پرشور می‌کرد.

پیرزنی موهای خود را سیاه کرده بود. به او گفتم ای مادربزرگ که روزگار زیادی را پشت سر گذاشته‌ای.

حتی اگر موهای خود را با فریب و رنگ کردن سیاه کنی، این پشت خمیده‌ات که نشان از پیری است، هرگز راست نخواهد شد.