گلستان - باب پنجم در عشق و جوانی

به یاد می‌آورم در روزگار گذشته، من و دوستی چنان نزدیک و صمیمی بودیم که گویی دو مغزِ بادام در یک پوست جای داریم. ناگهان جدایی میان ما واقع شد؛ پس از مدتی که بازگشت، به من گله کرد که چرا در این مدت هیچ نامه‌رسانی نزد من نفرستادی؟ به او گفتم: دلم نمی‌خواست چشمانِ قاصد به دیدنِ جمال تو روشن شود، در حالی که من از این نعمت محروم مانده‌ام.

از اینکه کسی با دقت و اشتیاق، آن‌قدر به تو نگاه کند که سیر شود، حسادت می‌ورزم. اما بلافاصله به خود می‌گویم: نه، جای نگرانی نیست؛ زیرا هیچ‌کس هرگز نمی‌تواند با نگاه کردن به تو سیر شود (چرا که زیبایی تو بی‌پایان است).