گلستان - باب پنجم در عشق و جوانی

نقل شده است مردی بزرگ‌منش، بنده‌ای بسیار زیبا داشت که به واسطه دوستی و دیانت، نگاهی مهرآمیز به او داشت. یکی از دوستان به او گفت: «حیف از این بنده با این زیبایی و جمال که گاهی گستاخی می‌کند و بی‌ادبی می‌ورزد.» آن مرد گفت: «ای برادر، چون اقرار کردی که میانِ ما دوستی است، دیگر انتظارِ خدمتِ رسمی و اطاعتِ محض از او نداشته باش؛ زیرا وقتی عشق و عاشقی در میان می‌آید، رابطه مالک و مملوکی از بین می‌رود.»

هنگامی که آن آقا با آن بنده که چهره‌ای همچون پریان و زیباییِ خیره‌کننده دارد، به بازی و خنده مشغول می‌شود،

جای تعجب نیست که در این وضعیت، آقا همچون بنده فرمان‌برداری می‌کند و در برابرِ ناز و کرشمه‌های او، خود را خوار کرده و بارِ سنگینِ خواسته‌هایش را به دوش می‌کشد.