گلستان - باب چهارم در فواید خاموشی

شخصی در مسجد سنجار با آوا و لحنی چنان گوش‌خراش اذان می‌گفت که باعث بیزاری و نفرتِ شنوندگان می‌شد. حاکمِ مسجد که مردی عادل و خوش‌سرشت بود، برای آنکه دلِ او را نشکند، به او گفت: ای جوانمرد، این مسجد مؤذن‌های ثابتی دارد که برای هرکدام پنج دینار حقوق معین کرده‌ام؛ من به تو ده دینار می‌دهم تا در جای دیگری به اذان‌گویی مشغول شوی.

آن‌ها بر سر این پیشنهاد به توافق رسیدند و آن مرد رفت. پس از مدتی، او دوباره در راهی به امیر برخورد کرد و گفت: ای سرور من، در حق من ستم کردید که با ده دینار مرا از آنجا دور کردید؛ چرا که در جایی که اکنون به آن رفته‌ام، به من بیست دینار پیشنهاد می‌دهند تا آنجا را ترک کنم و من هنوز قبول نکرده‌ام. امیر که از شدت خنده از خود بی‌خود شده بود، گفت: زنهار که آن را نپذیری؛ زیرا اگر صبر کنی به پنجاه دینار هم راضی خواهند شد تا تو را از خود دور کنند.