گلستان - باب چهارم در فواید خاموشی

خطیبی با صدایی گوش‌خراش، خود را خوش‌خوان می‌پنداشت و بیهوده فریاد می‌زد؛ آوازش به صدای کلاغی شوم که نوید جدایی می‌دهد می‌مانست و گویی آن آیه قرآن که صدای الاغ را ناخوش‌ترین صداها می‌داند، در وصفِ او نازل شده بود.

مردمِ روستا به‌دلیلِ مقام و منصبی که او داشت، وی را تحمل می‌کردند و مصلحت نمی‌دیدند که به او اعتراض کنند؛ تا اینکه یکی از هم‌قطارانش که با او دشمنیِ پنهان داشت، با بهانه‌ی تعریفِ خوابی، نزد او آمد و گفت که در خواب دیده‌ام صدایت خوش شده و مردم از شنیدن آن لذت می‌برند.

خطیب لحظه‌ای تأمل کرد و گفت این خوابِ مبارکی است که باعث شد عیبِ پنهانم را بشناسم. اکنون دانستم که صدایم ناخوش است و مردم از بلندخوانیِ من در رنج‌اند؛ پس توبه کردم که از این پس خطبه را فقط با آرامش و آهستگی بخوانم.

من از دوستیِ کسی که بدی‌های اخلاقی مرا نیکو جلوه می‌دهد و با چاپلوسی حقیقت را از من پنهان می‌کند، در رنج و عذاب هستم.

کجاست دشمنی که با گستاخی و صراحت، بی‌پرده عیب‌های مرا به من نشان دهد و راهِ اصلاح را بر من بگشاید؟