گلستان - باب چهارم در فواید خاموشی

یکی از شعرا نزدِ سردسته دزدان رفت و او را ستایش کرد. اما آن مرد دستور داد لباس‌هایش را از تنش درآورند و او را از ده بیرون کنند. آن مردِ درمانده در سوز و سرمایِ زمستان برهنه راه می‌سپرد و سگ‌های گرسنه به دنبالش افتادند. وقتی خواست سنگی بردارد تا سگ‌ها را از خود براند، دید که زمین یخ زده و سنگ به زمین چسبیده است. با استیصال گفت: چه مردمانِ پلیدی هستند که سگ‌ها را رها کرده‌اند و سنگ‌ها را به خاطر یخ‌زدگی، بسته و غیرقابل حرکت ساخته‌اند. سردسته دزدان که از اتاقِ بالایی شاهد ماجرا بود و سخن او را شنید، خندید و گفت ای دانشمند، از من حاجتی بخواه. شاعر گفت: لباس خودم را می‌خواهم اگر لطف کنی.

ما از لطف و کرمِ تو تنها همین را می‌خواهیم که اجازه دهی از نزد تو برویم و ما را به حال خود بگذاری.

آدمی به طور معمول از دیگران انتظارِ خیر و نیکی دارد. اما من از تو هیچ امیدی به خیر و نیکی ندارم، تنها از تو می‌خواهم که شر و آزاری به من نرسانی.

دلِ سردسته دزدان به رحم آمد و دستور داد لباس‌های شاعر را به او پس بدهند، و علاوه بر آن، یک پوستین و مقداری پول نیز به او بخشید.