گلستان - باب سوم در فضیلت قناعت

پادشاهی به همراه تعدادی از نزدیکان خود در فصل زمستان هنگام شکار از عمارت و محل اقامت خود دور افتادند و شب‌هنگام خانه‌ی دهقانی را یافتند. پادشاه پیشنهاد کرد برای رهایی از سوز و سرمای شب به خانه آن مرد بروند. یکی از وزرا از سرِ غرور و کبر گفت که شایسته شأن پادشاه نیست که به خانه دهقانی پناه ببرد و پیشنهاد کرد همان‌جا خیمه بزنند و آتش بیفروزند. دهقان که صدای آن‌ها را شنید، با شتاب غذایی آماده کرد و نزد پادشاه آورد و زمین را بوسید و با هوشمندی گفت که اگرچه این خانه در شأن مقامِ بلندِ سلطان نیست، اما با حضور او، شأن دهقان بسیار بالا خواهد رفت. سخنِ سنجیده دهقان به دلِ پادشاه نشست و شب را در خانه او گذراندند. صبحگاهان، پادشاه به او خلعت و مال بخشید و دهقان در حالی که به بدرقه پادشاه می‌رفت، این اشعار را می‌خواند.

شکوه و بزرگیِ تو ای پادشاه، به هیچ وجه با سر زدن و توجه کردن به خانه ساده‌ی این دهقان، کم و ناچیز نشد.

جایگاه و مقامِ این دهقانِ ساده‌دل به قدری والا شد که به اوجِ افتخار رسید؛ چرا که پادشاهی چون تو، بر سرِ او سایه افکند و به او توجه نشان داد.