گلستان - باب سوم در فضیلت قناعت

من هیچ‌وقت از بازی روزگار شکایت نمی‌کردم و از گردش فلک گله‌مند نبودم، مگر یک بار که پاهایم برهنه مانده بود و توان مالی خرید کفش را نداشتم. با دلی تنگ به مسجد کوفه رفتم. در آنجا کسی را دیدم که اصلاً پا نداشت؛ بلافاصله به خاطر نعمتی که داشتم (داشتن پا) شکر خدا را به‌جا آوردم و سختیِ نداشتن کفش را تحمل کردم.

برای کسی که سیر است و بی‌نیاز، غذای لذیذ و گران‌بهایی مثل مرغ بریان، حتی از سبزی خوردنِ سفره هم بی‌ارزش‌تر و بی‌اهمیت‌تر است.

اما برای کسی که هیچ‌گونه دارایی یا توان مالی ندارد، همین شلغم پخته ساده نیز به اندازه یک مرغ بریان لذیذ و ارزشمند است.