گلستان - باب سوم در فضیلت قناعت

فقیری که در تنگنا قرار داشت، با پیشنهاد کسی روبرو شد که او را به سمت فردی ثروتمند هدایت کند؛ کسی که به گمانِ راهنما، اگر از نیازِ درویش آگاه می‌شد، بدون درنگ برای برآوردن آن اقدام می‌کرد.

وقتی به خانه‌ی آن شخص رسیدند، درویش دید که او با چهره‌ای درهم‌کشیده و اخم‌آلود نشسته است؛ پس بی‌سخن بازگشت. وقتی علت را پرسیدند، گفت: «بخشیدنِ عطای او (ثروت و کمک مالی) را به لقای او (دیدار با چهره‌ی عبوسش) بخشیدم.»

هرگز نیاز و خواسته‌ی خود را پیشِ آدم بدخلق و ترش‌رو مبر، چرا که همنشینی و مواجهه با خویِ ناپسندِ او، روحت را آزرده و خسته خواهد کرد.

اگر خواستی غمِ دلت را با کسی در میان بگذاری، آن را به کسی بگو که با دیدنِ چهره‌ی گشاده و مهربانش، در همان لحظه احساس آرامش و سبک‌بالی کنی.