گلستان - باب سوم در فضیلت قناعت

در شرح احوال و منش اردشیر بابکان آمده است که از پزشکی عرب پرسید: «انسان در طول روز به چه میزان غذا نیاز دارد؟» پزشک پاسخ داد: «صد درم (واحد وزنی) کفایت می‌کند.» اردشیر پرسید: «این مقدار اندک، چه قوت و توانی به بدن می‌بخشد؟»

آن پزشک به عربی پاسخ داد که مفهومش چنین است: «این مقدار غذا تو را سرپا نگه می‌دارد، اما هر آنچه بیش از این بخوری، تو بارکشِ آن خواهی بود.» یعنی این میزان غذا انرژی مورد نیاز تو را تأمین می‌کند، اما هرچه اضافه بر این بخوری، تو باید بارِ آن را بر دوش بکشی و تحمل کنی.

فلسفه درست این است که باید خورد تا زنده ماند و فرصت ذکر و یادِ حق را یافت؛ اما تو بر این باور اشتباه هستی که هدف از زندگی، خوردن و لذت‌جویی است.