گلستان - باب سوم در فضیلت قناعت

شنیدم درویشی که از فقر و نداری سخت در رنج بود، در حالی که وصله‌ای بر لباسِ کهنه‌اش می‌دوخت، برای آرام کردنِ دلِ غمگینِ خود، این سخنان را زمزمه می‌کرد.

به نان اندک و لباسِ پاره‌پیوند (دلق) قناعت می‌کنیم، چرا که تحملِ سختی‌هایِ زندگیِ خودمان، بسیار بهتر از زیر بارِ منت و لطفِ دیگران رفتن است.

شخصی به او گفت: چرا نشسته‌ای؟ فلانی در این شهر بسیار بخشنده و کریم‌طبع است و همواره آماده‌ی خدمت به آزادگان و گره‌گشایی است. اگر او از وضعیتِ تو باخبر شود، قطعاً کمک به تو را فرصتی برای خیرخواهی می‌شمارد و منت‌دارِ تو خواهد بود. درویش پاسخ داد: ساکت باش! زنده به گور شدن و مرگِ ناگهانی، بهتر از آن است که برای رفعِ نیاز نزدِ کسی دستِ درخواست دراز کنی.

وصله کردنِ مداومِ لباس و تن دادن به گوشه‌گیری و صبر، بهتر از آن است که برای گرفتنِ لباسی نو، درخواستی (رقعه) برای بزرگان و ثروتمندان بنویسی.

به حقیقت سوگند که ورود به بهشت، اگر به واسطه و پادرمیانیِ همسایه (و طلبِ یاری از دیگری) باشد، همچون عذابِ دوزخ تلخ و ناگوار است.