گلستان - باب سوم در فضیلت قناعت

در روزگاران گذشته دو شاهزاده در سرزمین مصر زندگی می‌کردند؛ یکی عمر خود را صرف آموختن دانش کرد و دیگری به گردآوری ثروت پرداخت. گذشتِ زمان باعث شد آن که دانش آموخته بود، سرآمد دانشمندان عصر خود شود و آن که ثروت‌اندوز بود، به مقام حکمرانی مصر رسید. پس از آن، ثروتمند با نگاهی تحقیرآمیز به دانشمند نگریست و با تکبر گفت: «من به سلطنت و جاه و مقام دست یافته‌ام، اما تو همچنان در فقر و تنگدستی به سر می‌بری.» دانشمند با خردمندی پاسخ داد: «ای برادر، سپاسگزاری من برای نعمتی که خداوند به من ارزانی داشته، بسیار بیشتر است؛ چرا که من میراث پیامبران، یعنی دانش و معرفت را به ارث برده‌ام و تو میراث فرعون و هامان، یعنی سلطنت و قدرت دنیوی را به دست آورده‌ای.»

چگونه می‌توانم حقِ شکرگزاری برای چنین نعمتی (یعنی داشتنِ روحیه‌ای که طالبِ قدرتِ ستمگرانه نیست) را به جای آورم؟ چرا که خداوند به من قدرتی نداده است تا بتوانم به مردم ستم کنم و آزارشان دهم.