گلستان - باب دوم در اخلاق درویشان

روایت چنین است که فقیهی دختری بسیار زشت‌رو داشت. با وجود آنکه دختر به سن ازدواج رسیده بود و پدرش ثروت و جهاز بسیاری برایش فراهم کرده بود، هیچ‌کس حاضر نمی‌شد با او ازدواج کند.

لباس‌های گران‌بها و پارچه‌های نفیس مانند دیبا، بر تنِ عروسی که خودش زیبایی چهره ندارد، زشت و ناموزون به نظر می‌رسند.

خلاصه کلام اینکه از روی ناچاری، دختر را به همسری مردی نابینا درآوردند. در آن زمان، پزشکی به شهر آمد که می‌توانست بیناییِ نابینایان را بازگرداند. به فقیه گفتند چرا دامادت را برای درمان نزد او نمی‌بری؟ گفت: می‌ترسم بینا شود و وقتی دختر زشتِ مرا دید، او را طلاق دهد؛ برای شوهرِ یک زن زشت‌رو، بهتر است که نابینا باشد.