گلستان - باب دوم در اخلاق درویشان

از فردی بزرگوار درباره ویژگی‌های دوستانِ پاک‌دل پرسیدم. پاسخ داد: کمترین ویژگیِ آنان این است که نیازِ دوستانشان را بر نیازهای خود مقدم می‌دانند. حکیمان نیز گفته‌اند برادری که فقط به فکر منافعِ شخصیِ خودش است، در حقیقت نه برادر است و نه خویشاوند.

به یاد دارم که در آن زمان، فردی مدعی و منتقد، به این سخن من اعتراض کرد و گفت که خداوند در قرآن، انسان‌ها را از قطع رابطه با خویشاوندان نهی کرده و به مهربانی با آنان فرمان داده است؛ پس حرفِ تو با قرآن در تضاد است. پاسخ دادم که اشتباه می‌کنی، چرا که سخن من دقیقاً موافقِ قرآن است.

و اگر آنان [پدر و مادر] تلاش کنند تا چیزی را که به آن دانشی نداری [شرک]، شریک من قرار دهی، از آنان پیروی نکن.

هزار خویشاوند که از یادِ خدا غافل و بیگانه هستند، ارزشِ آن را ندارند که با یک فردِ غریبه که به مسیرِ الهی آشنا و نزدیک است، برابری کنند.