گلستان - باب دوم در اخلاق درویشان

پادشاهی نذر کرد که اگر مشکلش حل شود، مبالغی را به عنوان صدقه به زاهدان بدهد. وقتی حاجتش برآورده شد، برای ادای نذر، کسی از خدمتکاران مورد اعتماد خود را مامور کرد تا پول را به زاهدان برساند. خدمتکار تمام روز را جست‌وجو کرد و شب دست‌خالی بازگشت، پول را پس داد و گفت که زاهدی پیدا نکردم.

پادشاه پرسید این چه حرف عجیبی است؟ من می‌دانم چهارصد زاهد در این سرزمین هست. غلام گفت: ای پادشاه، کسی که حقیقتاً زاهد است، مال دنیا را نمی‌پذیرد و کسی که مال دنیا را می‌پذیرد، دیگر زاهد نیست. پادشاه خندید و به اطرافیان گفت: با اینکه من به زاهدان علاقه دارم، حق را به جانب این غلام نکته‌سنج می‌دهم چون حرفش منطقی بود.

اگر دیدی کسی که ادعای زهد دارد، برای دریافت پول و طلا پیش‌قدم می‌شود، بدان او زاهد نیست و باید به دنبال کسی باشی که از این تعلقات دور باشد.