گلستان - باب دوم در اخلاق درویشان

یکی از بندگان پاک و شایسته خداوند در عالم رؤیا دید که پادشاهی در بهشت است و پارسایی در جهنم؛ او از این ماجرا دچار حیرت شد، چرا که مردم گمان می‌کردند سرنوشت آن‌ها باید برعکس باشد. ندا رسید که آن پادشاه به خاطر یاری و مهربانی به درویشان و محرومان به بهشت راه یافته است و آن پارسا به خاطر نزدیکی به شاهان و چاپلوسی برای آنان، به دوزخ درافتاده است.

پوشیدن خرقه و لباس‌های پاره و درویشانه چه سودی برای تو دارد؟ اصل کار این است که وجود خود را از گناهان و رفتارهای ناپسند دور و پاک نگه داری.

اصلاً نیازی نیست که کلاه مخصوص زاهدان را بر سر بگذاری تا دیگران تو را دین‌دار بدانند؛ روح و منش درویشانه (فروتنی و بی‌تعلق بودن) را در خود پرورش بده، حتی اگر کلاه دنیوی و اشرافی (تتری) بر سر داشته باشی.