گلستان - باب دوم در اخلاق درویشان

درویشی که به سبب تنگدستی در فشار بود، گلیمی را از خانه دوستی ربود. حاکم دستور داد که دستش را به سزای دزدی قطع کنند. صاحب گلیم میانجی‌گری کرد و گفت که دزد را بخشیده است، اما حاکم نپذیرفت و گفت به خاطر شفاعت تو، مجازات الهی را تعطیل نمی‌کنم.

درویش در پاسخ گفت: آنچه گفتی درست است، اما از نظر فقهی، هرگاه کسی چیزی را که وقف فقراست بدزدد، حکم قطع ید بر او جاری نمی‌شود.

و فقیر خود مالکِ [منافع وقف] است.

حاکم با شنیدن این استدلال حقوقی، دست از مجازات او برداشت، اما با سرزنش گفت: آیا دنیا برای تو آن‌قدر تنگ شده بود که جز از خانه چنین دوستی، نتوانستی دزدی کنی؟

درویش پاسخ داد: مگر نشنیده‌ای که می‌گویند: خانه دوستان را پاک‌سازی کن (از آن‌ها بگیر) و در خانه دشمنان را نزن (چون از آن‌ها چیزی به تو نمی‌رسد).

هنگامی که در سختی گرفتار شدی، تن به ناامیدی و ناتوانی نده؛ پوست دشمنان را بکن [و با آن برای خود لباس تهیه کن] و از دوستان [بهره بگیر و] پوستین بساز.